۲ سال است به علت کارشکنی ها از مسابقات جهانی جا می مانیم!
لوازم ورزشی: قهرمانان تیم ملی فانکشنال فیتنس در کافه خبر از مشکلاتی گفتند که مسیر رسیدن به قهرمانی را برایشان سخت کرده است؛ از دو سال ناکامی در اعزام به رقابتهای جهانی به علت کارشکنی در صدور ویزا تا حواشی انتخابی تیم ملی، انتقاد از داوری و کمبود حمایت و تبلیغات.
سعید آقایی - ایمان گودرزی؛ نایب قهرمانی ایران در مسابقات قهرمانی آسیا شاید روی کاغذ یک موفقیت بزرگ برای فانکشنال فیتنس باشد، اما پشت این مدال ها داستانی متفاوت جریان دارد؛ داستان ورزشکارانی که بگفته خودشان سال ها بدون زیرساخت مناسب، حمایت کافی و حتی دسترسی به منابع آموزشی استاندارد مسیر قهرمانی را طی کرده اند. در گفتگوی کافه خبر خبرآنلاین، آریا کاظمی مهر، شاهو حسین زاده و علی طاهری از مشکلات این رشته نوپا گفتند؛ از غیبت دو ساله در مسابقات جهانی به سبب مشکلات ویزا و دشواری های اعزام تا حواشی انتخابی تیم ملی، اختلاف بر سر رنکینگ، خطاهای داوری و گلایه از کم توجهی رسانه ای. آنها اعتقاد دارند ایران از نظر توانایی ورزشی فاصله بسیاری با سکوی جهانی ندارد، اما رسیدن به این هدف نیازمند برنامه ریزی بلندمدت، لیگ منظم، اعزام های بین المللی، تغذیه و ریکاوری حرفه ای و حمایت جدی تر از قهرمانان است.
خودتان را برای مخاطبان ما معرفی کنید.
آریا کاظمی مهر هستم، لیسانس مهندسی ورزش و فوق لیسانس بیومکانیک ورزش دارم. از ۵ سالگی ورزش را با شنا شروع کردم؛ در رشته هایی چون واترپلو و کیگ بوکسینگ فعالیت نموده ام و تا سال ۹۴ که با کراسفیت آشنا شدم و الان هم در این رشته مشغولم. آخرین مسابقه ای که دادم سال ۱۴۰۱ در تیم ملی برای رشته فانکشنال فیتنس بوده است و پس از آن دیگر فقط روی مربی گری تمرکز داشته ام.
من شاهو حسن زاده هستم؛ متولد شهرستان سقز استان کردستان و مدت ۷ سال است که رشته فانکشنال و کراسفیت را دنبال میکنم و سال گذشته توانستم مقام قهرمانی آسیا را به دست بیاورم و امسال هم حدود ۱ هفته پیش توانستیم این مقام را باردیگر تکرار کنم.
علی طاهری هستم از استان زنجان و عضو تیم ملی فانکشنال فیتنس هستم و در مسابقات اخیر، در دسته ۳۵+ سال توانستم مقام قهرمانی را به دست بیاورم.
فانکشنال فیتنس رشته ای است خیلی خاص و شاید فراگیری آن در جامعه بسیار کم باشد؛ شما چرا فانکشنال فیتنس را انتخاب کردید؟
کاظمی مهر: فانکشنال فیتنس یک ورزش کاملی است یعنی هم کار قدرتی دارد، هم کار سرعتی و هم کار استقامتی دارد؛ هم شما تمرینات هوازی و هم بی هوازی دارید؛ تمام سیستم های انرژی را در آن استفاده می کنید؛ تمام برنامه های تمرینی تان را می توانید هر سری بالا و پایین کنید و فشار زیادی را به خودتان بیاورید؛ بخاطر کامل بودنش این رشته را انتخاب کردم؛ فانکشنال فیتنس رشته ای است که هم در خودش ژیمناستیک دارد، هم وزنه برداری دارد، هم دویدن زیاد و کارهای ایروبیکی زیاد دارد و همه هم می توانند آنرا انجام بدهند؛ از یک کودک ۷ ساله تا یک آقا یا خانم ۷۵ ساله می توانند این ورزش را انجام بدهند؛
شاهو حسن زاده: من حدودا به مدت ۱۰ سال در پست هافبک دفاعی فوتبالیست بودم و بواسطه این که یک ژن ورزشی داشتم، پدرم و همین طور خانواده مادری ورزشکار بودند، علاقمند بودم در رشته ای که تمام مولفه های آمادگی جسمانی را دارد فعالیت کنم؛ هم بشود یک ورزشکار قدرت خوبی داشته باشد؛ هم بتواند چند تا آیتم دیگر را پشت سر بگذارد اینطوری بود که پس از آن که از شهرستان به تهران آمدم با رشته فانکشنال فیتنس آشنا شدم و دیدم رشته ای است که هم از نظر بدنی و هم از نظر ذهنی مرا ارضا می کند.
فکر می کنی که اگر فوتبال را ادامه می دادی، از نظر اقتصادی، محبوبیت و شهرت بهتر نبود؟
شاهو حسین زاده: اگر واقع بین باشیم به سبب این که در شهرستان ها کمبودهایی از لحاظ زیرساختی وجود دارد و من هم آنجا بودم، چیزی که در وجود خودم دیدم به نظرم ورزشی که الان انجام می دهم بطور قطع بهتر بود.
علی طاهری: بنده هم مثل شاهو از بچگی در رشته هایی چون وشو، ژیمناستیک ورزش کردم و اواخر در بدنسازی و پرورش اندام هم کار کردم که در نهایت سال ۹۶ با رشته فانکشنال فیتنس آشنا شدم. به عقیده من هم فانکشنال فیتنس یک ورزشی است که کل شاخصهای آمادگی جسمانی را دارد و اشخاصی مثل ما چون در ورزش های خودمان از لحاظ آمادگی جسمانی خیلی خوب بودیم، حس کردیم این ورزش بیشتر به درد ما می خورد؛ چه از نظر قدرتی و استقامتی و چه از لحاظ شاخصهای دیگر آمادگی جسمانی.
فرق کراسفیت و فانکشنال فیتنس چیست؟
کاظمی مهر: یک مدل است فقط کراسفیت برند است و مخصوص خودش است؛ فانکشنال فیتنس زیر نظر وزارت ورزش هر کشور آمده است. یعنی یک رشته رسمی شده است که کم کم بتواند (دقیقه ۵: ۵۴)
الان بازی های آسیایی را بازیهایی جهانی گرفته و بعدا هم بتواند بازیهای المپیکی بگیرد ولی (دقیقه ۵: ۵۸) برند است.
یعنی فقط مسابقات خودش است، انحصاری است.
از آیتم ها و مدل برگزاری یکی است؟
یک سری تفاوتها دارد؛ در فانکشنال فیتنس ما ۶ تست مشخص داریم که مشخصند این تست ها چه هستند ولی در کراسفیت نه؛ بطورمثال ۱۲ ایونت که هست، حدودا می شود فهمید که هر کدام چیست ولی این که دقیقا مشخص باشد در این تست الان مقرر است چه صورت گیرد، نه؛ اما خب در فانکشنال مشخص است و اصول مشخصی دارد.
باتوجه به توضیحات شما یعنی معمول است که از کراسفیت به فانکشنال بیایند و برعکس؟
بله؛ یعنی بچه ها در دو طرف بازی می کنند؛ نه فقط در ایران در جاهای دیگر هم همین طور است؛ ولی بستگی دارد هدف اصلی چه باشد؛ جفتش فشار خیلی زیادی دارد و ورزشکار حدودا سالی یکبار و در نهایت دو بار می تواند آن پیکو را ببیند و نمی تواند به بدنش بیشتر فشار بیاورد؛ برای همین اصولاً یکی را انتخاب می کنند و به سوی آن می روند و برایش برنامه ریزی می کنند.
شاهو حسین زاده: من خودم به اسم کراسفیت وارد این رشته شدم (همان تمرینات فانکشنال) و آنطور که آریا گفت کراسفیت یک برند است و انحصاری کار می کند اما چون فانکشنال مقداری نوپاتر است، به عقیده من اینطوری است که چون IF۳ و فدراسیون جهانی را داریم و می آید هر کشوری را زیرنظر دارد؛ به اصطلاح ورزشکاری که قابلیت این را پیدا می کند که به اسم ملی پوش وارد فضای مسابقه شود بطور قطع ارزشمندتر است و از این بابت IF۳ و کمیته های فانکشنال فیتنس در کشورها به عقیده من ارزش و جایگاه بالاتری دارند به نسبت کراسفیت.
شما هم کراسفیت کار کردید؟
علی طاهری: بله بنده هم سال ۹۶ که گفتم، با کراسفیت شروع کردم؛ فکر کنم فانکشنال فیتنس ۳_۴ سال است که به ایران آمده و پیش از آن کراسفیت بود و ما با کراسفیت شروع کردیم.
چه کراسفیت و چه فانکشنال فیتنس که قدمتش کمتر است؛ وقتی شما توی خیابان بگویی بدنسازی، پرورش اندام، فیتنس و... همه می دانند چیست؛ حداقل با واژه آن آشنا هستند؛ اما بگویی کراسفیت یا فانکشنال فیتنس، خیلی آشنایی ندارند؛ چون رشته خاصی است؛ جامعه هدف چطوری است؟ یعنی بطورمثال ورزشکاران بدنسازی جذب آن می شوند یا نه؟
نه؛ این که صرفاً بگوییم بدنسازها باشند نه؛ بسیاری از وزنه بردارها و ژیمناستیک کارها هستند که سمت این رشته می آیند؛ چون این افراد خیلی موفق ترند نسبت به یک بدنساز در این رشته ها؛ چون آیتم های اصلی روی این دو تا می چرخد. ولی الان نسبت به چند سال پیش شناخته تر می شود و باشگاه های بیشتری به سوی این رشته می آیند. به دید خود من شاید در ۱۰ سال آینده واقعاً کسانیکه کراسفیت یا فانکشنال کار می کنند بسیاری از بخش جامعه را بگیرند تا کسانیکه بدنسازی کار می کنند. اول از تمامی که رقابت دارد و این رقابت خیلی این رشته را جذاب می کند. بعد هم زمان شما دارید یک کار سنگین و پرفشار را انجام می دهید که باز هم جذابیت دارد، بطورمثال برای کسانیکه بدنسازی زیاد کار می کنند و وزنه زیاد می خواهند بزنند، این رشته این را هم دارد و جذابیتش را بیشتر کرده است. من از واترپلو به این رشته آمدم، یعنی از اوج رقابت و ضربان و فشار و دیدم در این رشته بیشتر است و برای همین جذب این رشته شدم. یکی از آیتم هایی که در چند سال گذشته اضافه شده شنا است؛ ۱۲ تا ایونت و تست است و شما یکی را از بقیه جلو می افتی.
یعنی الان بخواهد مسابقه اجرا شود نیازمند استخر است؟
می تواند استخر باشد و می تواند نباشد؛ می تواند در پیست دو میدانی باشد؛ می تواند در پیست دوچرخه سواری باشد؛ چون همه این ها در آن هست. یعنی می شود بجای این که در آیتم اول شنا باشد دوچرخه باشد، دوی ۵ کیلومتر باشد و می تواند ترکیب همه این ها باشد و گستردگی آن خیلی زیاد است.
استاندارد بین المللی آیتم های این رشته چیست؟ شنا، دوچرخه. سواری و دو میدانی هست؟
بله هست؛ اما معلوم نیست که حتماً باید شنا یا دوچرخه باشد؛ می تواند باشد و می تواند نباشد؛ ورزشکار در کراسفیت باید آمادگی هر چالشی را داشته باشد. در فانکشنال از ۲_۳ روز قبل (دقیقه۱۲ و ۲۲ ثانیه) در صفحه IF۳ می گذارند. از دید من چند مساله و بعد وجود دارد که در این رشته بسیار حائز اهمیت است؛ یکی بحث سلامتی است؛ یکی بحث تخصصی انجام دادن این ورزش است و یکی هم این که ما خیلی این مورد را مشاهده می نماییم که ورزشکارهای رشته های دیگر و به خصوص ورزش های عملکردی مثل کشتی، جودو و مثل بوکس، حتماً این را لازم دارند که به تمرینات فانکشنال (تمرینات عملکردی) رو بیاورند. شما وارد فضای مسابقه می شوی به جهت اینکه بتوانی عملکرد بهتری نشان بدهی. یعنی ما اینجا بعنوان یک ورزشکار یا مربی این رشته ۳ بعد را درنظر می گیریم؛
شاهو حسین زاده: یکی بحث سلامتی است که ما بدون محدودیت توانایی افراد و بدون داشتن محدودیت سنی می توانیم کمک نماییم که افراد وضعیت بهتری داشته باشند؛ در روزمره یک زندگی بهتری داشته باشند و بحث قهرمانی هم که مقداری متفاوت می باشد و آخرین مورد هم اینست که بسیاری از ملی پوشان رشته هایی مثل کشتی، بوکس و... می آیند پیش ما و داخل باشگاه تمرینات خویش را انجام می دهند که بتوانند عملکرد بهتری داشته باشند.
شما به من گفتی که ابتدا در ووشو هم کار کردی، طبیعتا از یک رشته رزمی که مبارزه ای است به سوی این رشته آمده ای؛ تا حالا شده که از بچه هایی که در رشته های رزمی کار می کنند به سوی این رشته بیایند و بشناسیدشان؟
علی طاهری: بله قهرمانان خیلی مطرحی مثل محسن محمدسیفی، که از اسطوره های ورزش وشو است و حداقل آنطور که من می دانم حداقل هفته ای یک جلسه با ما تمرین کراسفیت و فانکشنال انجام می داد. حالا ورزش های دیگر هم مثل وشو، کشتی و بوکس هم بود.
آریا کاظمی مهر: در ورزش واترپلو من شاگرد داشتم و برای مسابقات واترپلو، پیش ما می آمد و کراسفیت کار می کرد.
شاهو حسین زاده: اما یک بدی که این رشته دارد اینست که شما می بینی که یک قهرمان در رشته های دیگر، به سوی کراسفیت و فانکشنال می آید و یک دفعه به این ورزش اعتیاد پیدا می کند؛ آنقدر که تنوع و جذابیت زیاد دارد. تنها مساله ای که من به کسی که مبتدی و تازه کار است می گویم اینست که شما کافی است یک جلسه کراسفیت و فانکشنال را بصورت اصولی کار کنید؛ نمی توانید از آن دل بکنید و جذب آن می شوید.
باتوجه به این که می گویید رشته ای است که برای دیگر رشته های ورزشی بیس به حساب می آید، آیا این خصوصیت را دارد که یک ورزشکار مثل شما از واترپلو به این رشته بیاید و ورزش خویش را رها کند و در این رشته ادامه بدهد؟ چون می گویید قهرمانی هم دارد.
بله؛ همین الان شاهو هم به این مساله اشاره نمود. خیلی زیاد این اتفاق می افتد؛ چون عملکرد فرد در این رشته بهتر می شود؛ چون چند بعد دارد؛ ابعاد دیگر را می بیند و در آنها شکوفا می شود و به این رشته علاقمند می شود. از این موارد خیلی داشتیم. بخصوص این اتفاق در کشتی گیرها خیلی زیاد می افتد؛ همیشه مسابقات که برگزار می گردد ما قشر خیلی زیادی داریم که ورزشکاران ما کشتی گیر بوده اند که به سوی این رشته آمده اند.
همین امید هادیان که با خود بنده توی تیم ملی آمد، حتی احمد و حسین کرمی، همه این ها کشتی گیر بودند که آمدند. بدنسازی کم کم دارد از ورزشی بعنوان ورزش مکمل رشته های قهرمانی حذف می شود و همه به سوی کارهای فانکشنال روی می آورند؛ یعنی ضربان قلب بالا و قدرت زیاد و کم کم به این رشته هم علاقمند می شوند. برای همین هم ما الان بیشتر می بینیم که ورزشکاران تیم های ملی مختلف دارند کراسفیت یا فانکشنال را بجای بدنسازی و ورزش مکمل خود انجام می دهند.
یک نکته ای وجود دارد و من این را شخصی می بینم؛ بطور معمول از قدیم الایام اینطوری بوده و الان هم هست؛ قبلا پررنگ تر بوده و الان کم رنگ تر است.
آریا کاظمی: ورزشکارانی که به صورت حرفه ای بدنسازی کار می کنند اندام حجیمی دارند که حداقل شاید از دید یک آدم عادی زیبا نیست و کسانیکه کراسفیت یا فانکشنال کار می کنند مثل شما ۳ نفر، بدن ها همه تراش خورده؛ یعنی بدن معمولی ولی ورزیده است؛ این به سبب مدل تمرینات و شکل کار است؟
شما فکر کنید ۵ کیلومتر می خواهید بدویید و بعد بیایید و یک حرکت قدرتی بزنید، بطورمثال یک لیفت سنگین هم بکشید؛ شما نه می توانید آنقدر حجیم باشید برای کشیدن آن لیفت مثل پاور لیفتینگ کارها و نه می توانید آنقدر لاغر باشید مثل دونده ها؛ باید تلفیقی از این دو را داشته باشید.
ناخودآگاه بدن اینطوری شکل می گیرد. نه این که شما بخواهید به آن شکل بدهید؛ خواه ناخواه با سیستم تمرین شما خودش اینطوری شکل می گیرد که اصولاً می گوییم بدن ها را چغر می کند؛ یعنی مثل پرورش اندام کارها؛ آنها هیکل هایشان قشنگ است ولی کمر باریک و شانه های خیلی پهن دارند ولی محدودیت کار دارند. بچه های فانکشنال و کراسفیت این محدودیت را ندارند؛ یعنی هم می توانند یک کار سرعتی انجام بدهند و هم یک کار قدرتی و استقامتی؛ با تنوع تمرینات و ترکیب این کارهاست که می توان شکل بدنی مثل ورزشکاران رشته فانکشنال و کراسفیت را ساخت و چون چند بعدی است از تمامی رشته های ورزشی به سوی این دو رشته می آیند. در رشته های رقابتی که مشخص است؛ شما باید توان قلبی و عروقی بالایی داشته باشید؛ همانطور که شاهو گفت شما باید یک فیزیک سالم داشته باشی که بتوانی کارهای پایه و اولیه مثل دویدن، پریدن و نشستن را به درستی انجام دهی؛ یعنی در همه ابعادش به بدن کمک کرده، موجب می شود که شکل بدن درست و اصولی باشد.
شاهو حسین زاده: بدنسازی ماهیتش متفاوت می باشد و کسی که صرفاً دنبال ورزش بدنسازی می رود بطور قطع اولویتش اینست که ظاهر بهتر داشته باشد تا یک هیکل حجیم و بزرگ تر داشته باشد و قاعدتا کسی که سمت کراسفیت و فانکشنال می آید دنبال اینست که بتواند عملکرد بهتری از خودش عرضه بدهد؛ پس این دو مقداری متفاوت می باشد اما چون ما هم تا حدودی با وزنه سر و کار داریم مردم این را متوجه اشتباه می شوند که شاید ورزش ها شبیه هم باشد.
یک سوال از علی بپرسم چون رشته رزمی و وشو هم کار کرده؛ فانکشنال فیتنس و کراسفیت مصدومیت هم دارد یا نه؟
قهرمانی هر ورزشی ۱۰۰ در ۱۰۰ لطمه زا است؛ اگر زیر نظر مربی حرفه ای، فیزیوتراپ حرفه ای، مربی تغذیه حرفه ای و... نباشد و این موارد در آن لحاظ نشود حتماً لطمه خواهد داشت. شما در مورد جامعه هدفش صحبت کردید؛ جامعه هدف فانکشنال فیتنس و کراسفیت دو بخش است. یکی قسمت سلامتی که از یک بچه ۵_۶ ساله میتواند این ورزش را تمرین کند تا یک پیرمرد ۷۰_۸۰ ساله؛ ولی یک قسمتش قسمت قهرمانی است که یک رنج سنی خاصی دارد و هر کسی در این رنج سنی نمی تواند تمرین کند. حتی دسته بندی می شود. منِ ۳۵ ساله نمی توانم بروم و در بزرگسالان رقابت کنم؛ در خود قهرمانی اش هم باز دسته بندی می شود. بطورمثال شنا یا شطرنج هم بخواهید حرفه ای تمرین کنید، ۱۰۰ در ۱۰۰ لطمه می بینید؛ حتی توی شطرنج می بینید ورزشکاران شطرنج از لحاظ روحی لطمه می بینند، حتماً جسمی نباید لطمه ببینند. پس در هر ورزشی قهرمانی لطمه دارد ولی خوبی ورزش ما اینست که فقط مثل ورزش های دیگر قهرمانی نیست؛ بطورمثال تکواندو را کسی برای سلامتی به سمتش نمی زود؛ وشو را کسی برای سلامتی تمرین نمی کند؛ چرا شنا را برای سلامتی تمرین می کنند و این هم مثل شنا یک بحث سلامتی و یک بحث قهرمانی دارد که کاملا از هم مجزا است و اگر بطور اصولی و با مربی حرفه ای و تحصیل کرده دنبال شود، درصد آسیبش نسبت به دیگر رشته ها خیلی کمتر است.
در بدنسازی وقتی که می روند و مسابقه می دهند دسته های وزنی و قدی دارند؛ در این رشته به چه شکل است؟
آریا کاظمی مهر: رشته فانکشنال رده های سنی دارد؛ یعنی هم فانکشنال و هم کراسفیت رده های سنی دارند که مسابقه می دهند. یک رده سنی زیر ۱۸ سال داریم؛ از ۱۸ سال تا ۳۵ سال داریم؛ از ۳۵ تا ۳۹ داریم؛ از ۴۰ تا ۴۴ داریم و همینطوری به بالا رده های سنی مختلف داریم؛ اگر اشتباه نکنم تا رده سنی ۶۰ سال داریم. اصولاً بیس آیتم ها باتوجه به رده های سنی یکی است و شاید یک حرکت یا یک وزنه عددش متفاوت باشد ولی بیس کار و مدل تست یک شکل است.
تایمی که مسابقه دارید چند ساعت است؟
روزی است؛ دو روز پشت سرهم؛ در دو روز ۶ تا تست را می زنند دو روز پشت سر هم
شاهو برای ما از مسابقات بگو؛ گفتی که کراسفیت را تا فینال رفته ای و امسال هم که به فانکشنال آسیا رفتی
من سال ۲۰۲۴ توانستم به مسابقات نیمه نهائی گیمز در کشور کره جنوبی برسم که در شهر بوسان اجرا شد. اما چیزی که برایم جالب بود و شاهدش بودم این بود که ما سال گذشته در فانکشنال شهر ریاض کشور عربستان مسابقه دادیم، وقتی که این دو تا را کنار هم قرار می دهند و امسال و سال گذشته را نگاه می کنم می بینم که همه کشورها دارند ورزشکاران آماده بیشتری را سمت مسابقات می فرستند و این نقطه عطف این داستان است که این ورزش ها دارد فراگیر می شود و دوست داران خودش را در همه جای دنیا، آسیا و ایران پیدا می کند اما بحثی که وجود دارد بیشتر من آن موفقیت را برای خودم نمی بینم؛ چون به نظر خودم به آن نقطه ای که می خواهم نرسیده ام؛ آن مسیری که ورزشکار طی می کند؛ سالها زحمت می کشد و تلاش می کند و شکست می خورد و مدام تکرار و تمرین است، بسیار با اهمیت تر از آن موفقیت است و اینجا اگر ما زیرساخت خوب داشته باشیم، مسئولانی داشته باشیم که بتوانند بهتر کمک مان کنند و اسپانسرهای قوی حامی ورزشکاران باشند، بطور قطع این مسیر بدای ورزشکاران آسان تر می شود و همین است که نتیجه اش به بالا بردن پرچم مان در مسابقات مختلف بین المللی می رسد.
ما در کراسفیت یک چهره ای داریم به اسم مرتضی صداقت، که سال گذشته طی مراسمی به فینال رفت؛ چطوری است چرا ما یک ورزشکار می فرستیم؟
شاهو حسین زاده: مرتضی صداقت مربی اول بنده در رشته کراسفیت بود و از ورزشکاران درحه یک ایران و قهرمان آسیا هستند. سال گذشته هم توانستند جواز مسابقات فینال در کشور آمریکا را به دست بیاورند. سهمیه آسیا برای مسابقات گیمز یک نفر آقا و یک نفر خانم است؛ یعنی نفر برتر آسیا یک نفر خانم و یک نفر آقا و مرتضی صداقت توانست عنوان برتر آقا را به دست بیاورد ولی متاسفانه به سبب مشکل روادید و ویزا نتوانست به فینال برسد. رفتن یک نفر به فینال بخاطر سهمیه است.
کسانی که وارد رشته کراسفیت و فانکشنال فیتنس می شوند، به چه شکل تغییر فضا می دهند که می توانند مربی گری هم کنند؟ روتین است یا باید یک دوره خاصی ببینند؟
آریا کاظمی مهر: جدیدا بهتر و سازمان یافته تر شده است؛ هم رشته فانکشنال و هم رشته کراسفیت، تحت نظر کمیته هایشان، کلاسهای مربی گری و کارگاه های آموزشی برگزار می کنند؛ هم مربیانی که علاقه دارند می توانند بوسیله کارگاه و کلاس اطلاعاتشان را بالا ببرند و هم می توانند بصورت بین المللی و آنلاین مدارکی را از خود سازمان کراسفیت بصورت آنلاین بگیرند. برای فانکشنال یک سری دوره مربی گری در خود ایران می توانید بروید؛ کراسفیت هم الان به همین صورت شده؛ یک سری دوره مربی گری داخل خود ایران می گذارد؛ حالا بچه ها، آن هایی که علاقه دارند می توانند بروند و در این نوبت ها شرکت نمایند و یک سری اصول اولیه را یاد بگیرند. اما خُب بچه ها خودشان الان سالهاست و نزدیک به ۱۰ سال است که دارند اینکار را انجام می دهند. یعنی بصورت مداوم؛ شما بطور قطع با رفتن به یک دوره و گرفتن یک مدرک، نمی توانید مربی این رشته شوید؛ یعنی نمی توانی آموزش اصولی را به بچه ها و شاگردهایی که سمتت می آیند بدهی، چیزی که من الان می دانم اینست که این بچه ها الان بیش از ۱۰ سال است که دارند در این رشته کار می کنند و بصورت تجربی خودشان همه چیز را یاد گرفته اند و این قدرت را پیدا کردند که بتوانند این را آموزش بدهند؛ یعنی حداقل اگر برای خودشان بلا و صدمه ای پیش آمده حداقل فهمیده اند که یک جوری بگویند که نفر بعدی گرفتار این مشکل نشود.
در نسلی که اول شروع کردند اصولاً به این شکل بوده؛ من خودم دوره اول را به ترکیه رفتم و آموزش دیدم. بسیاری از هم دوه ای های خودم هم رفتند و این نوبت را گذراندند ولی صرف گرفتن همان لول اول یا دوم شما نمی توانی مربی آن رشته باشید و آموزش کافی و اصولی را بدهی چون تجربه اش را نداری؛ خودت باید آن کار را آنقدر انجام داده باشی و با چالش ها و زیر و روی آن آشنا باشی که بتوانی آنرا انتقال بدهی و نگذاری این اتفاق برای نفر بعدی بیفتد؛ این مهم ترین چیز در این رشته است چون تنوع حرکت بسیار زیاد است؛ یعنی هم وزنه برداری، هم ژیمناستیک و... ؛ این ها هر کدام بصورت تخصصی خودش جدا می شود؛ یعنی تو باید آنقدر مهارت خودت را داشته باشی، تا بتوانی این مهارتی که داری را انتقال بدهی؛ بطور قطع با گذراندن یکی دو دوره مربی گری شما نمی توانی تخصص لازم را به دست بیاوری؛ دقیقا بسیاری از مربی های تیم ملی کشتی که قبلا خودشان قهرمان بوده اند؛ یعنی بودند؛ یعتی در این فضا باید باشی که بعد بتوانی آنرا آموزش بدهی و اگر نباشی یا صرفاً تازه با آن آشنا شده باشی، می توانی آموزش بدهی اما نه همان موقع؛ ۵_۶ سال بعد می توانی؛ بدن نیاز دارد زمان بگذرد تا آنرا بگیرد و بعد آنرا انتقال بدهد؛ همانطور که فقط با گذراندن دوره مربی گری نمی توان تخصص لازم را به دست آورد با قهرمان شدن هم نمی شود که مربی شد.
صرفاً با گرفتن مدرک مربی گری و دوره گذراندن و صرفاً قهرمان شدن، نمی شود مربی خوب شد؛ بطور قطع باید مربی هم تجربه به اندازه داشته باشد، هم مثل یک معلم صبور و قدرت انتقال داشته باشد، تمام این ها را باید داشته باشد و لازمه همه این ها سپری کردن سالها کار کردن در این حیطه است؛ چه نظریه و چه بصورت علمی و چه بصورت روانشناسی ورزش؛ همه این ها دست به دست هم می دهد که یک مربی بتواند توانمند و خوب باشد.
من از علی بپرسم؛ باشگاهت توی شهرستان است؟ استقبال چطوری است؟
من دقیقا ۲ سال است که به تهران آمده ام و باشگاهم الان در تهران است؛ بیشتر رده سنی ها را در باشگاه در بخش سلامتی داریم؛ ولی در بخش حرفه ای و برای مسابقه دادن بیشتر رده سنی جوان را داریم که فعلاً بیش از رشته های دیگر به رشته ما می آیند؛ شروع ورزش فانکشنال و شروع سن قهرمانی اش در فانکشنال، استاد گفتند زیر ۱۸ سال است ولی در کراسفیت بصورت محدودتر دسته بندی کرده است. ۱۴ تا۱۵ سال؛ ۱۶تا۱۷ سال؛ مسابقه می دهند و تا ۳۵ سالگی به همین شکل دسته بندی شده است و چون کراسفیت سابقه بیشتری دارد به عقیده من کامل تر از فانکشنال فیتنس است.
در ورزش کراسفیت، قسمت حرفه ای لطمه دارد؛ الان جدیدا بصورت حرفه ای روی بچه های ۴_۵ ساله کار می کنند ولی از نظر من واقعاً برای این ورزش زود است که بیایند روی ورزشکار که یک بچه ۵ ساله است فشار بیاورند. جدیدا یک مسابقه بود؛ من واقعاً از لحاظ روحی خودم اذیت می شدم؛ یک بچه ۴_۵ ساله یا حتی ۸ ساله؛ وقتی یک ورزش مرجعی دارد، مرجع این ورزش کراسفیت است؛ خودش وقتی از ۱۴ سالگی شروع می کند یعنی مرجع همین است. الان از ۴ سالگی در کشور مسابقه می گذاریم و به عقیده من کاملا اشتباه است؛ اصولی می شود کار کرد؛ شاهو به نکته خوبی اشاره کرد؛ از بعد روانشناسی یک دفعه یک هجمه ۳۰_۴۰_۵۰ نفر بچه می آید بعد از این شمار ۳ نفر قهرمان می شوند؛ اول، دوم، سوم؛ بقیه نفراتی که مقام نیاوردند از نظر روانی به هم می ریزند؛ بچه ۶ ساله این را نمی فهند که سری بعد باردیگر باید بیاید و تلاش کند و مسابقه بدهد. در سال های اخیر توی آموزش و پرورش بحث نمره دادن را نداریم؛ چون بچه متوجه عنصر رقابت نمی شود.
اینکه می گویی همه به سوی این ورزش می آیند، استقبال چطوری است؟ بطورمثال در مقایسه با رشته ای مثل تکواندو
دقیقا مثل ورزش هایی مثل بدنسازی استقبال خاصی ندارد؛ به عقیده من ما بخواهیم تعداد باشگاه های بدنسازی در تهران را بشماریم خیلی زیاد است؛ نسبت به تکواندو هم کمتر است و البته اگر استقبال کم است به عقیده من دلیلش این لست؛ شما از هر ۱۰ نفری که داخل یک باشگاه کراسفیت باشند بپرسی که چطوری با این ورزش آشنا شدی، ۹ نفر می گویند تبلیغات کلامی بوده؛ دوستم گفت برویم کراسفیت و...؛ من هم با او آمدم و خیلی خوشم آمد؛ یعنی این که ۹۰ درصد آمار این را می گوید به عقیده من یک جای کار می لنگد و ما باید راجع به این ورزش تبلیغات درست داشته باشیم؛ چرا نباید یک مرجع خوب داشته باشیم که بیاید ورزش کراسفیت را معرفی نماید و ایراد از زیرساختها است نه از عدم جذابیت این رشته.
چرا حلقه مفقوده تبلیغات در رشته کراسفیت وجود دارد و مشکل از کجاست؟
علی طاهری: به عقیده من این که یک ورزش المپیکی نباشد، خودش یک معضل عمده است اما یک صحبتهایی هم هست که در آینده المپیکی بشود. ورزش هایی مثل بدنسازی یا وشو که المپیکی نیستند سابقه ۶۰_۷۰ ساله دارند و فانکشنال و کراسفیت نوپاتر هستند و امید داریم که IF۳ وارد بازیهای آسیایی شود و این نقطه عطف خیلی خوبی می شود ولی وقتی یک ورزشی المپیکی نباشد و داخل بازی های آسیایی نباشد، این خودش موجب می شود که اسپانسرها برای جذب مخاطب زیاد سمت این رشته نیایند. ما اگر اسپانسرهای قوی و خوبی داشته باشیم که از ورزشکاران و باشگاه دارها، قهرمانان و مربیان حمایت کنند، بطور قطع این ورزش خیلی قویتر از چیزی که هستیم خواهد بود.
فرض کنید یک مسابقه ای مقرر است برگزار شود، در سطح همان قهرمانی آسیا؛ آیتم هایی که می گویید گستردگی دارد، انتخابش به عهده چه کسی است؟ هیأت ژوری دارد یا مسابقات را خود کمیته برگزاری انتخاب می کند؟ و بیشتر به سوی کدام نوع ورزش ها است؟ قدرتی است، هوازی است؟ یا سرعتی و... است؟
آریا کاظمی مهر: آیتم های مسابقات داخلی را خود کمیته فانکشنال و اشخاصی که آنجا هستند و خود من هم جزو انتخابی ها هستم، انتخاب می کنند ولی وقتی مسابقات به سوی جهانی (آسیایی، اروپائی و... ) می رود، زیر نظر فدراسیون طراحی می شود؛ یعنی ممکنست هیاتی هم از آسیا یا اروپا (کشور میزبان) باشند ولی در همه آنها یک نماینده سازمان حتماً حضور دارد. اصلا نمی شود گفت بیشتر شامل کدام تست ها است؛ ۶ تا تست است بصورت کاملا متفاوت؛ ممکنست توی ۲ تا از تست ها بطورمثال وزنه داشته باشد، یا دو تا از تست ها ژیمناستیک داشته باشد ولی کارهای متفاوتی است و نمی توانیم بگوییم رو به کدام طرف بیشتر می چرخد. اصولاً کسی که بیش ژیمناستیک بیشتری دارد برای اینکار ایده آل تر و بهتر است. یعنی بیشتر میتواند پیشرفت کند تا کسی که پایه ورزشی رشته های دیگر را داشته باشد.
با توجه به شرایطی که هست و می گویید ژیمناست ها موفق ترند، تا الان شده با فدراسیون ژیمناستیک تا افراد ارتباطی بگیرید؟
شاهو حسین زاده: هیچ فدراسیونی نمی آید و ورزشکار تخصصی تیم ملی خودش را بفرستد زیر نظر یک رشته ورزشی دیگر؛ ولی شده ورزشکاران رشته ها خودشان بیایند و بصورت خودجوش بخواهند جذب این رشته شوند و آنرا دنبال کنند ولی این اتفاق در هیچ فدراسیونی در هیچ جای دنیا نیفتاده که ورزشکار تخصصی را در رشته دیگری بگذارند. اگر ورزشکاری بعنوان ورزش مکمل بخواهد فانکشنال یا کراسفیت را انجام دهد بله ولی اگر بعنوان ورزش تخصصی، نه. چرا نباید فدراسیون های دیگر این همکاری و اتحاد را با هم داشته باشند که بطورمثال یک ورزشکار تخصصی در یک رشته مثل ژیمناستیک، دومیدانی یا وزنه برداری را داشته باشیم و یک فضایی ایجاد شود که بچه های کراسفیت بروند تا بتوانند در آن آیتم عملیات بهتری داشته باشند و مهارتها را درست تر و قشنگ تر یاد بگیرند. هر چند ما این را داریم اما به این شکل است که شخص خودش مستقیم و برای کسب درآمد بیشتر اینکار را می کند و زیرنظر سازمان یا ارگان خاصی نیست.
یک سوال از علی بپرسم؛ اقبال خانم ها به این رشته چجوری است؟
خانم ها هم خدا را شکر همراه با آقایان جلو می آیند؛ همانطور که نتایج نشان میدهد در مسابقات آسیایی، یکی از خانم ها مقام دوم را به دست آورد و دو تا از خانم ها هم بصورت تیمی مقام سوم را کسب کردند. یک خانم هم در ۱۸ ساله ها رتبه یک را به دست آورد. پابه پای آقایان دارند جلو می آیند؛ فضا کمی برای خانم ها سخت است؛ واقعاً آنجا مسابقه می دادند، چون خیلی این ورزش مسابقه دادنش در تلاطم است، شرایط واقعاً برایشان دشوار است ولی در عین حال دارند پابه پای آقایان جلو می آیند و خدا را شکر خوب است.
آریا کاظمی مهر: این که الان ایران امسال نایب قهرمان آسیا شد جا دارد به این نکته اشاره نماییم که واقعاً مدیون تیم خانم ها هستیم؛ چون اگر این بچه ها این مدال ها را نمی آوردند ما از نظر مدالی کم می آوردیم و ممکن بود حتی روی سکو نرویم. جا دارد از خانم ابریشم ارجمندخواه سرمربی تیم ملی بانوان هم تشکر کنیم؛ واقعاً زحمت کشیدند؛ من آنجا دیدم که چقدر دلسوزانه پیگیر بچه ها بودند. همه را کوچ می کردند؛ تیم بانوان خیلی سخت آمدند ولی گل کاشتند.
شما چون آنجا بودی و مسابقات را دیدی، از نظر آسیایی اقبال کشورها در قسمت بانوان چطوری بود؟
آریا کاظمی مهر: حدودا تعداد ورزشکار آقا و خانم هر کشور برابر بود؛ سطح مسابقات هر سال دارد پیشرفت می کند و سطحش بالاتر می رود.
از لحاظ کشوری این نوبت چند شرکت کننده داشت؟
۲۵۰ تا ورزشکار شرکت کننده از سراسر نقاط حضور داشت و فکر کنم حدود ۱۵ تا کشور در این مسابقات حاضر بودند.
کشورهای شرق آسیا روی این ورزش ها سرمایه گزاری نموده اند؟
آریا کاظمی مهر: زیاد؛ سال آینده هم مسابقات جهانی و هم مسابقات آسیایی توی کره جنوبی است. در همه جای دنیا علاقه آدم ها به این رشته زیاد است، کشورهای شرق آسیا و بخصوص کره جنوبی میزبان چند دوره از مسابقات بوده است.
ما به مسابقات قهرمانی آسیا رفتیم و نایب قهرمان شدیم؛ موفقیت خوبی بود و تعداد مدالهایی هم که گرفتیم قابل توجه بود؛ مسابقات جهانی کی برگزار می گردد و سطح ما آنجا کجاست؟ یعنی از نظر رقابتی با تیم های حاضر از نظر کل جهان، در چه کیفیتی است؟
آریا کاظمی مهر: اگر ما یک چیزی در آسیا سر نداشته باشیم چیزی هم کم نداشتیم و این چیزی بود که در تمام ورزشکاران ایرانی قابل شهود بود؛ نه این که چون من مربی تیم هستم بخواهم این را بگویم و از روی عرق بگویم؛ چیزی بود که واقعاً مشهود بود. برای گرفتن سکوی جهانی ما یک سری الزامات داریم. باید یک برنامه منسجم و طولانی مدت برای فانکشنال فیتنس بچینیم؛ بچه ها باید در محیط مسابقه قرار بگیرند؛ بخصوص محیط مسابقات برون مرزی؛ چون مسابقات برون مرزی با تمام مسابقات داخلی، استرس ها و چالش هایش کاملا فرق دارد.
هرچقدر سطح مسابقه بزرگتر باشد چالش ها بیشتر می شود و استرس ها برای فردی که مسابقه می دهد بیشتر می شود. برای همین وقتی دید ما دید جهانی است و به عقیده من دور از دسترس هم نیست و می شود به دستش آورد، بچه ها هر کدامشان برای خودشان وزنه ای هستند و می توانند به دست بیاورند و لازمه آن فقط و فقط یک برنامه ریزی طولانی مدت است.
ما الان مسابقات آسیایی را پشت سر گذاشتیم و مسابقه بعدی حدودا یکسال بعد است.
ما باید بتوانیم در این رشته یک لیگ راه بیندازیم، یک جام مسابقات راه بیندازیم؛ یک جوری باشد که ورزشکار درگیر این رشته باشد و مرتب انجام دهد؛ حالا بچه هایی که مسابقه جهانی دارند باید اعزام هایدزیاد برون مرزی داشته باشند به جهت اینکه کاملا دنیایش فرق دارد.
یعنی شما یک مسابقه داخلی می دهی اگر ۱۰ تا چالش داری، وقتی به مسابقات برون مرزی می روی، ۵۰ تا چالش داری. هر چقدر مسابقه بزرگتر باشد چالش هایش بیشتر است.
اما می گویم دور از دسترس نیست و بچه ها همه می توانند. ایران می تواند در این رشته حتی سالیان سال سکو بیاورد؛ فقط و فقط یکی استعدادیابی می خواهد و یک برنامه ریزی طولانی مدت برای آنها که وقتی به سن قهرمانانی چون علی و شاهو می رسند بازهم بتوانند رقابت کنند.
یک علم تغذیه می خواهد، یک ریکاوری خوب می خواهد؛ کسانیکه در این رشته حرفه ای هستند باید مانیتور شوند و ما این ها را نگه داریم؛ واقعاً سرمایه اند چون کم پیش می آید. ساده بخواهم بگویم، همه ما امسال خیلی سخت اعزام شدیم؛ اگر شرایط مقداری بهتر بود، عملکرد بچه ها حداقل ۱۰تا۱۵ درصد بهتر می شد و اگر می گویم سکوی قهرمانی برای ما دور نبود با دلیل و علت می گویم.
اگر ما بتوانیم برای بچه ها برنامه ای داشته باشیم که بتوانند به هدفهای بزرگتر برسند، صد در صد مقام می آورند.
شاهو حسین زاده: من یک نکته ای را عرض کنم؛ ۲ سال پیش ما متاسفانه در مسابقات جهانی که در مجارستان برگزار گردید، نتوانستیم شرکت نماییم، به سبب کارشکنی در صدور ویزا؛ سال قبل هم پس از اینکه ما توانستیم قهرمانی را به دست بیاوریم متاسفانه لیتوانی که مسابقات جهانی را برگزار کرد ما باز هم نتوانستیم به سبب ویزا شرکت نماییم.
یعنی من ورزشکاری که به آن فکر می کنم میبینم که اگر مسئولی که در راس کار است اگر بخواهد چنین کاری را انجام بدهد بطور قطع قابل اجرا است؛ امسال هم با توجه به این که تا مسابقات جهانی اسکاتلند حدودا کمتر از ۳ ماه زمان داریم، الان زمان مناسبی است که ما بتوانیم برای گرفتن ویزا اقدام نماییم و امسال بتوانیم در مسابقات جهانی حضور داشته باشیم و من شخصا خودم هدفم این نیست که حضور داشته باشم.
هدفم اینست که آنجا رقابت کنم چون توانایی های خودم را می شناسم و صرفاً فقط رسیدن به آن قضیه نیست.
من یک سوال از شما دارم؛ چرا پس از اینکه ایران توانست در مسابقات آسیایی نایب قهرمان شود و چند تا مدال طلا بگیرد و سکو بیاورد، من شخصا به جز فضای مجازی و دوستان خودم و خبرگزاری های محلی هیچ جایی ندیدم که تشویق یا تقدیری صورت بگیرد، یا این که حتی از این مورد صحبت شود؛ از شما که رسانه ای هستید این سوال را دارم؛
پاسخ خبرنگار خبرآنلاین: لابلای صحبتهایم چندین بار اشاره کردم؛ اولا این که این رشته ناشناخته است و بسیاری از آحاد جامعه آنرا نمی شناسند؛ الان اگر در خیابان بطور مثال از ۱۰ نفر بپرسیم کراسفیت و فانکشنال فیتنس می توانم با قاطعیت بگویم ۹ تا ۱۰ می گویند نمی دانیم چیست؛
طبیعتا وقتی رشته ای ناشناخته باشد، اقبال عمومی به آن کم می شود.
در فضای رسانه مثل همه جای دیگر یک اصلی وجود دارد بنام اصل دیده شدن یا اصل مخاطب سنجی؛ یعنی بطورمثال شما در یک کارخانه ای نشسته ای و پیراهن تولید می کنی؛ آن محصول را باید مخاطب بپسندد و اگر مخاطب نپسندد شما محکوم به شکستی؛ وقتی آن پیراهن مشتری نداشته باشد شما محکوم به شکستی؛ ازاین رو ما باید پیراهنی را تولید نماییم که مشتری بپسندد و انتخاب نماید.
در فضای رسانه هم همین طور است؛ مثل همه جای دنیا؛ شما باید یک محصولی را توی ویترین و سبد خبری خودت بگذاری که دیده شود و مخاطب ببیند. طبیعتا چون این رشته فانکشنال فیتنس و کراسفیت شناخته شده نیست، وقتی در سبد مخاطب قرار می گیرد از جانب مخاطب کمتر دیده می شود. نکته اینست که این مورد به سبب کم ارزش بودن کار شما نیست؛ مدالی که شما گرفتی و قهرمان آسیا شدی با مدالی که یک ورزشکار در رشته دیگر گرفته هیچ تفاوتی ندارد.
دو حلقه مفقوده وجود دارد؛ یکی این که این رشته متولی درست و حسابی ندارد؛ برادران آزادیان این رشته را تحت مدیریت خودشان قرار گرفتند و وظیفه بسط و گسترش و معرفی و جاانداختن آنرا در افکار عمومی و رسانه ها با این دو نفر است؛ ولی این ها به هر علتی خیلی نه علاقه دارند، نه سرمایه گذاری می کنند و نه کوششی برای شناساندن این رشته می کنند. من فانکشنال فیتنس را ۴_۵ سال پیش در گفتگو و جلسه با این دو برادر شناختم؛ تا پیش از آن به اسم حتی به گوشم هم نخورده بود. پس از آن جلسه ارتباط ما با آنها قطع شد تا یکی دو هفته پیش که خبرش را فدراسیون به ما داد و ما کار کردیم.
می خواهم بگویم متولی هر رشته ای خودش باید یک کوششی بکند به جهت اینکه این رشته را بین افکار عمومی جا بیندازد؛ رشته ای که به قول شما آنقدر جذاب است که اعتیاد دارد و هر کسی از رشته دیگر بیاید در این رشته پاگیر می شود.
حلقه مفقوده اول اینست که این رشته متولی دلسوز و پای کار ندارد؛ من از دلیلش ناآگاهم. نکته دوم که شما می گویید این است؛ همین الان توی گوشی خودم به شما نشان بدهم که خبر نایب قهرمانی شما را بیش از ۲۴_۲۵ رسانه کار کرد و این که شما ندیدید دلیل بر این نیست که به آن توجه نشده است. اما این توجه باید مستمر باشد. باید متولی آن رشته و حوزه به آن بها بدهد.
صادقانه به شما بگویم؛ الان علی راجع به ووشو و دیگر دوست شما در مورد واترپلو صحبت کرد؛ یک ساختاری وجود دارد؛ چون وقتی متولی یک رشته ای می شوی، باید یک چهارچوبی برای آن تعریف کنید؛ یک فضای رسانه ای برای آن فراهم کنید؛ سوشال مدیا داشته باشد، کانال تلگرام داشته باشد، صفحه اینستاگرام داشته باشد، مسئول روابط عمومی داشته باشد، نشست بگذارید. لیگ برایش تعریف کنید، مسئول رسانه ای داشته باشد؛ هر هفته خبرنگارها را دعوت کند که بیایند و با ورزشکارها هم آشنا شوند؛ عکس و خبر تهیه شود. خب وقتی متولی این رشته به اساس کار که در همه جا مرسوم می باشد، توجه نکند، شناخته نخواهد شد.
حیف است من دلم می سوزد؛ یک رشته ای که رفته و نایب قهرمان آسیا شده، اینهمه مدال آورده؛ بین مردم شناخته شده نباشد. مدال شما با مدال یک رشته دیگر تفاوتی ندارد.
آریا کاظمی مهر: به برادران آزادیان کم لطفی نکنیم؛ می دانم رشته مشکلات زیادی داشت تا به اینجا رسید ولی الان ۳ سال است که توانسته اند اعزام داشته باشند، حالا کامل نبوده ولی ما در مسابقات ۲ سال قبل در تیمی اول شدیم، شاهو سال گذشته تیمی اول شد؛ یعنی ما ۳ سال است که ما داریم این مقام ها را به دست می آوریم. خیلی هم تلاش کردند حتی با دکتر رحمانی یک اسپانسر گرفته اند و خیلی توانسته اند کمک کنند. یعنی واقعاً دارند تا جایی که می توانند تلاششان را می کنند. الان با ورود اسپانسر مقداری تبلیغات پیجی و سایتی بیشتر شده است اما این تم نبوده که بگوییم دلسوز این رشته نبودند. صد در صد یک کمبودهایی بوده ولی خدا را شکر الان می بینم که درحال بهتر شدن است؛ حداقل کوشش برای بهتر شدن وجود دارد.
با علی راجع به این صحبت نماییم که افق رشته فانکشنال فیتنس و کراسفیت را چطوری می بینی؟
ما نوجوانان و جوانان با پشتکار زیادی در این رشته داریم و به عقیده من خیلی بهتر خواهد شد؛ بسیاری از نسل ما بهتر خواهد شد؛
من خودم را می گویم؛ واقعاً ما یک نسل سوخته ایم در این ورزش، نه کوچی داشتیم، نه کسی را داشتیم که راهنمائی مان کند و نه مرجع علمی ترجمه شده خوبی داشتیم.
۹۰ درصد با تجربه شخصی این ها را به دست آوردیم؛ یعنی هیچ کسی ما را راهنمائی نکرده ولی نسلی که بوسیله ما آموزش داده می شوند به عقیده من ۱۰۰ در ۱۰۰ یک نسل قوی خواهد بود و نتایج ام همین را نشان میدهد. اگر نتیجه مسابقات آسیایی را نگاه کنید ما دو مدال طلا توی ۱۸_ ساله ها کسب کردیم ؛ یک آقا و یک خانم ولی بزرگسالان شاهو در تیمی و من هم در ۳۵+ سال مدال آوردیم.
این نشان میدهد که رده سنی های پایین و نسل جدید ۱۰۰ در ۱۰۰ بهتر خواهد بود؛ بخاطر تجربه هایی که ما کردیم. بخاطر سوختی که ما دادیم.
برای ویزای مسابقات جهانی اسکاتلند اقدام کردید؟
آریا کاظمی مهر: من خیلی مستقیم و مدام هم برای شاهو و هم علی و احمد و میثم، با خود فدراسیون صحبت می کنم که صورت گیرد هر چه سریع تر.
ما الان برای زهرا، احمد و علی دعوتنامه را خودشان برایمان زده اند؛ البته علی اسکاتلند نیست، علی در جزیره ای سمت آمریکای شمالی است، مستر آنجا به انجام می رسد. ولی بقیه رده سنی ها در اسکاتلند است.
منتظر جواب شاهو و میثم هم هستیم که حالا بعدش بتوانیم اقدامات لازم را انجام دهیم. خدا را شکر هم خود فدراسیون و هم اسپانسر، همه بسیج شدند؛ چون نتیجه نتیجه خوب و قابل قبولی بوده.
الان به این تکاپو افتاده ایم که بتوانیم ورود نماییم به جهانی. ما سال گذشته جهانی را داشتیم ولی یک نفرمان، فقط میثم توانسته بود برود. ولی الان هر چقدر بیشتر باشد شانس موفقیت بالاتر است. یا حتی رنک کشورمان بالاتر بیاید.
یک مورد را من می خواستم از آقا آریا بپرسم؛ سر آن حاشیه ای که پس از مسابقات سر انتخابی ها پیش آمده بود؛ خیلی توی مجازی دیدم پیرامونش صحبت شده بود؛
اول از تمامی ما مسابقه برگزار نکردیم ما یک انتخابی برای بچه ها گذاشتیم که به تیم ملی دعوتشان نماییم. متاسفانه از توی این انتخابی ها یک رنکی درآمد، یعنی به بچه ها نشان داده شد. من پیش از روز دوم به بچه ها گفتم بچه ها فقط روی رنکتان نباشید؛ عملکرد خوب به من نشان دهید؛ ممون است اگر یک وقت یک داوری از شما خطا می گیرد و عقب بیفتید، من ببینم شما همان را حفظ کردید و دارید جلو می افتید خب آن بیشتر ارزش دارد تا نفر بعدی. می بینم این می تواند با چالش های مسابقه خودش را هندل کند.
مسابقه انجام شد و یک رنکی از توی آن درآمد و ما به جهت اینکه حق بچه هایمان ضایع نشود آنرا دیدند، من ۶ نفر را از توی خود تاپ های رنک انتخاب کردم. ۳ نفر اول و در رده سنی ها هم که نفرات اولشان را انتخاب کردم.
۳ نفر دیگر را که دیده بودم واقعاً عملکرد خیلی خوبی دارند، شاهو، پوریا محمدی و میثم بودند که چون میثم داخل ایران نبود مسابقه را نیامده بود. این ۳ نفر را من به کمیته فنی گفتم و خواهش کردم که این ها را هم دعوت کنند که خدا را شکر از این ۳ نفر دو نفرشان طلا آوردند و یک نفر هم با این که روز دوم مصدوم گردید، در میان ۱۸ نفر نهم شد یعنی نفر آخر نشد. حالا داستانی که به وجود آمد چه بود؛ شاهو که نفر چهارم بود و تا نفر سوم را برده بودین. نفر پنجممان سجاد اسماعیلی بود و نفر ششم پوریا محمدی.
خطای داوری همیشه هست؛ یعنی این نیست که بگوییم تقصیر داور است این اتفاق؛ یعنی هیچ داوری از روی قصد و غرض نمی آید چیزی را اشتباه بشمارد و بخواهد حقی را ناحق کند. طفلک داورها از بامداد بودند و داوری کردند تا آخر شب. من خودم سر همه رده ها بودم؛ ایستاده بودم و بسیاری از چیزها را یادداشت می کردم؛ از دور می دیدم یادداشت می کردم. در میدان مسابقه جای من نبود که بخواهم در مساله داوری دخالتی بکنم یعنی اگر اشتباهی هم می دیدم باید دو تا کار می کردم؛ یا باید اعلام می کردم که خب نظم مسابقه مقداری بهم می خورد یا باید می گذاشتم همان نتیجه بیاید.
اما خب خودم به چشم خودم که اعتماد دارم. این بود که ما نفر ششم را بردیم و نفر پنجم را نبردیم، برای عملکردش بود. یعنی حتی اگر آن خطاها، خطاهای داوری که از عمد هم نبود، بالاخره از خستگی بود؛ اگر آن اتفاق نمی افتاد شاید اصلا کل رنکینگ یک شکل دیگر بود که چنین چیزهایی لازم نبود. خدا را شکر از ۳ نفری که اضافه شدند و هجمه زیادی هم به آنها شد که چرا این ۳ نفر اضافه شدند و فقط ۶ نفر باید می رفتند، ۲ نفرشان طلا آوردند؛ یعنی اگر این ها نبودند ما نایب قهرمان بازیها نمی شدیم.
شاهو حسین زاده: پیش از این که انتخابی ها برگزار شود، یک اختیاراتی به سرمربی دادند که پس از اتمام مسابقه گفتند نه چنین چیزی نیست و اشتباه است و روی همه چیز تأثیر گذاشت و خودم شخصا وقتی ایونت اول و دوم به اتمام رسید، در ایونت اول و دوم توانستم رنک یک را به دست بیاورم ولی وقتی متوجه شدم نیازی نیست فشار مسابقه به خودم بیاورم و خودم را بکوبم، یک هفته دیگر مقرر است مسابقات آسیایی بزنم، قاعدتا در ایونت سوم و چهارم مقداری مراعات می کنم.
اینجا هم مربی می گوید شما اوکی هستی. اما این که پس از اتمام مسابقه تصمیمات عوض می شود حتماً یک جای کار ایراد دارد و دقیقا همین چیزی که آقا آریا گفت، بحث مسابقه بین المللی مقدهری متفاوت می باشد.
یک کشور چند تا نماینده دارد، یک سال، یک مسابقه بروند و هر چه دارند را به نمایش بگذارند و منی که خودم توی جدول رنک ۴ را آوردم، به مسابقات آسیایی رفتم و طلا آوردم. کسی که نفر اول و دوم شد، آمد آنجا و ششم_هفتم شد. پس قاعدتا باید همان صحبتی که اول شد و اختیارات سرمربی بود تا آخر همان داستان باید ادامه پیدا می کرد.
یک نکته دیگر این بود که می گفتند افراد تیم ملی از قبل انتخاب شده بودند؛ این خیلی بسیار کم لطفی بود به کل سیستم. برای خود من فقط نتیجه کار مهم بود که بتوانیم از مسابقات نتیجه خوبی بگیریم؛ وقتی می بینم یک نفر توانایی اش را دارد، مسلما اگر در آن رنکینگ نباشد برای ورودش پافشاری می کنم و این که بعدش بیایند و بگویند تیم ملی از قبل چیده شده است، کم لطفی است. خدا را شکر بچه ها توانستند نتیجه بگیرند، حالا متاسفانه نفرات اول رنکمان هم نتوانستند امتیاز خوبی بگیرند؛ آن هم بخاطر بسیاری از مسایل بود که پیش آمد؛ شرایط مسابقه؛ گاهی تجربه اول برای یکی از بچه ها؛ من روی آنها هم فکر می کردم واقعاً سکو می آورند چون واقعاً بچه های آماده و خوبی بودند اما خب حداقل خدا را شکر می کنم من روسفید شدم.
علی طاهری: مثل همه ورزش ها یکی دیگر از چالش های ورزش ما چالش داوری است که متاسفانه چون ورزش نوپایی است داورهای آگاه و تجربه کرده که خودش قبلا مسابقه داده باشد نداریم و بیشتر داورها خیلی بی تجربه و ناآگاه هستند و داور صرفاً با خواندن یک متنی که این حرکت با این استاندارد، تکرار حساب می شود یا خیر، نمی تواند داوری کند و خودش باید حرکت را اجرا کرده و در سختی و فشار و ضربان قلب تجربه کسب کرده باشد. داورهای رشته ما بخاطر نوپا بودن رشته هم ناآگاه و هم بی تجربه اند و متاسفانه تا چند سال باید با این سیستم داوری کنار بیاییم.
منبع: لوازم ورزشی
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب