2 روی سکه سیاست در جشنواره های سینمایی چه کسی می ترسد؟
به گزارش لوازم ورزشی، بعد از آنکه سیاست، برلین را به لرزه درآورد و کن را متزلزل کرد، بنظر می رسد ونیز هم با لغو کنفرانس مطبوعاتی و بعد از آن برگرداندن باردیگر کنفرانس، از این امر تاثیر پذیرفته است.
به گزارش لوازم ورزشی به نقل از خبرگزاری مشرق
به نقل از ورایتی، با ادامه جنگ ها در خاورمیانه و اوکراین - و تشدید آشفتگی جهانی - به نظر می آید هنرمندانی که در جشنواره های فیلم حضور می یابند، به صورتی دارند از میدان های مین سیاسی عبور می کنند.
شدت ماجرا از جشنواره فیلم برلین ۲۰۲۶ در ماه فوریه آغاز شد؛ وقتی ویم وندرس که ریاست هیأت داوران را برعهده داشت، در جواب سوال های مختلف مطبوعات در رابطه با رژیم صهیونیستی و فلسطین، اظهار داشت که کارگردانان فیلم باید «از سیاست دور بمانند» و به این علت با انتقادهای جدی مواجه گردید. واکنش ها به سخنان وندرس شدید بود به عنوان مثال، آرونداتی روی نویسنده هندی، با عصبانیت از جشنواره کناره گیری کرد و در نهایت تریشیا تاتل مدیر هنری برلین، مجبور شد اطلاعیه ای رسمی صادر کند تا مانع توفان رسانه ای شود که ممکن بود جشنواره را درنوردد.
در جشنواره کن امسال هم، هزاران نفر از متخصصان سینما، همچون ستاره هایی چون خاویر باردم و مارک رافالو و کارگردان، کن لوچ، طوماری را امضا کردند که نفوذ ایدئولوژیک فزاینده ونسان بولوره، میلیاردر راست گرا، سهامدار اصلی شبکه تلویزیونی پولی «کانال پلاس» و بزرگترین سرمایه گذار سینمای فرانسه را به باد انتقاد می گرفت. این امر باعث شد تا تماشاگران حتی وقتی لوگوهای کانال پلاس و استودیوکانال در تیتراژ فیلم هایی که این شرکتها تامین مالی کرده بودند، ظاهر می شد، آنها را هو کنند.
گفتمان سیاسی در کن در رابطه با استفاده از هوش مصنوعی در سینما هم به بحثی داغ بدل شد. دمی مور عضو هیأت داوران، از این صنعت خواست تا راه هایی برای همکاری با هوش مصنوعی و حفاظت از خود در مقابل آن پیدا کند. او اظهار داشت: «هوش مصنوعی هست و بدین سبب مبارزه با آن، مبارزه با چیزی است که در نبرد با آن ما شکست خواهیم خورد». سخنان او طوفانی در اینترنت ایجاد کرد.
وقتی سیاست، برلین و کن را به لرزه درآورد، اوضاع برای ونیز چه طور است؟
بحث سیاسی در رابطه با روسیه و رژیم صهیونیستی حتی پیش از آغاز جشنواره، به لیدو رسید. در ماه آوریل، نمایشگاه هنری دوسالانه - که توسط بنیاد دوسالانه ونیز (که جشنواره فیلم را هم اداره می کند) اداره می شود - به علت اجازه دادن به روسیه و اسرائیل برای نمایش در غرفه های خود با انتقاد مواجه گردید. پیترآنجلو بوتافوکو رییس دوسالانه، حال درحال تبادل نظر با کمیسیون اروپا است که ۲.۳ میلیون دلار از بودجه این بنیاد را قطع کرده چون باور دارد پول مالیات دهندگان اروپائی باید از ارزش های دموکراتیک محافظت کند. سخنگوی اتحادیه اروپا همینطور افزود که این ارزش ها در روسیه امروز هم رعایت نمی شوند.
بوتافوکو از مصاحبه برای این گزارش خودداری کرد، اما در کنفرانس مطبوعاتی انتخاب ونیز در ماه ژوئیه، از بروکسل برای اعمال استاندارد دوگانه انتقاد نمود و اظهار داشت: «آنها ۲.۳ میلیون دلار بودجه دوسالانه را قطع می کنند در صورتیکه ۵.۹ میلیارد دلار [قرارداد گاز طبیعی مایع] را هم در عرض ۶ ماه به پوتین می دهند». بوتافوکو ادعا دارد دوسالانه «فضایی برای همزیستی فرهنگی» بدون سانسور برای تمام جهان است.
آلبرتو باربرا مدیر هنری جشنواره فیلم ونیز با این حرف موافق است و هرچند انتخاب امسال ونیز را «سیاسی ترین انتخاب در سالیان اخیر» خوانده، گفته است: «اگر اثر خوبی از روسیه دریافت می کردیم، تنها معیاری که اعمال می کردیم کیفیت فیلم بود».
وقتی باربرا در ۲۳ جولای لیست فیلمهای جشنواره را اعلام کرد، اظهار داشت که این انتخاب «منعکس کننده مسایل عمده معاصر است: جنگ ها، البته فلسطین، مهاجرت، تغییرات اقلیمی، تنش های اجتماعی فزاینده و هم کوچک شدن فضاهای آزادی به ضرر مخالفان رژیم های مختلف».
موضوع های حساس ونیز امسال
امسال ونیز با فیلم «جوهر» ساخته دنی بویل افتتاح می گردد، فیلمی که نشان میدهد چه طور روزنامه بریتانیایی سان، روپرت مرداک را به غول رسانه ای راست گرا تبدیل کرد. این جشنواره همینطور مستند «ماسک» ساخته الکس گیبنی را در برنامه دارد که تحقیقی عمیق است که به پشت پرده شخصیت عمومی ایلان ماسک می پردازد و همچون فیلم هایی است که در لیدو دکمه های داغ سیاسی را فشار خواهند داد.
کنت سندرسون مدیر توزیع کننده فیلم در آمریکا از این فیلم ۴ ساعته به عنوان فیلمی یاد کرده که از نظر نحوه ساخت و نحوه باز تعریف مبحث خود، خیلی مهیج است و حاوی «افشاگری های حقیقی است که مردم اساسا به آنها توجه خواهند کرد».
درام «کمی نور» ساخته کارگردان ایرانی علی عسگری در رابطه با یک پزشک دستگیر شده در تهران و «شهروند اسامه» ساخته کارگردان فلسطینی احمد حسونا در رابطه با عکاسی که تلاش دارد نقش های پدر و روزنامه نگار را هم زمان با ثبت حقیقت های دلخراش جنگ در غزه بازی کند، هم بالقوه سیاسی هستند.
بحران عمیق روسیه به صورت برجسته در چندین فیلم ونیز به معرض نمایش گذاشته خواهد شد، یکی از آنها «دوستان نامطلوب من: قسمت دوم - تبعید» ساخته جولیا لوکتف است که روزنامه نگاران مستقل روسی را در ۱۳ کشور در صورتیکه زندگی خویش را در تبعید الزامی می گذرانند، دنبال می کند. مشکلات آمریکا در دوره ترامپ مبحث مستند کوتاه «آنها اینجا هستند» است که ساخته لورا پویتراس و در رابطه با اعتراض ها در مینه سوتا مقابل حملات پلیس مهاجرت که منجربه ۴۰۰۰ دستگیری و دو تیراندازی مرگبار شد، است.
رژیم صهیونیستی همچنان موضوعی بحث برانگیز در جشنواره ها است. کارگردان اسرائیلی آموس گیتای، که برای آثارش در مورد درگیری رژیم صهیونیستی و فلسطین از هر ۲ سو مورد توجه است، در فیلم «جاده اریحا» که برای بار اول در ونیز دیده خواهد شد، به بررسی میراث اسحاق رابین نخست وزیر اسرائیل، می پردازد، که سال ۱۹۹۵ بعد از امضای توافق نامه تاریخی اسلو ازطریق یک یهودی افراطی راست گرا ترور شد.
«نازا» مستندی جدید و جنجالی از یووال آبراهام و راشل سزور، کارگردانان «سرزمین دیگری نیست»، روز دوشنبه به لیست فیلمهای بخش مسابقه ونیز افزوده شد. انتظار می رود که این فیلم جنجال سیاسی به پا کند. این مستند که شب ها، روی پشت بام های تل آویو فیلمبرداری شده است، طبق خلاصه رسمی خود، «به صورت مفصل سیستم های پشت پرده کشتار جمعی برنامه ریزی شده غیرنظامیان فلسطینی در غزه توسط اسرائیل» را نشان میدهد.
مانند بیشتر جشنواره ها، فیلم هایی که در ونیز نمایش داده می شوند، مستقیم به سیاست نمی پردازند، اما در هر حال در معرض خطر هستند. جاناتان روتر رییس شرکت روابط عمومی پریمیر در بریتانیا، می گوید: مشکل این است که رسانه ها اینروزها به صورت رو به ازدیادی به تیترها و گزارشهای کوتاه روی آورده اند و گاهی کمی تنبلانه، با گزارشهای کوتاه سیاسی تند و تیز برای جلب توجه مخاطبان کار را برای بازیگران و کارگردان ها سخت می کنند.
در برابر او، آندره آ رومئو توزیع کننده ایتالیایی که ۵ فیلم در لیدو دارد - همچون تریلر پر سر و صدای «پرایم تایم» با بازی رابرت پتینسون- می گوید: «مهم است که چهره ها وقتی کلمات و صلاحیت مناسب را دارند، موضع سیاسی بگیرند».
وی بر این نکته باور دارد که «این رفتاری مدنی و مسئولانه است که بازیگران یا کارگردانان از اظهارنظر عمومی در مورد چیزهایی که در رابطه با آنها صلاحیت ندارند، خودداری کنند».
سال پیش الکساندر پین رییس هیأت داوران ونیز، در جواب سوالی در رابطه با موضعش در مورد بحران انسانی در غزه، پاسخ داد: «صادقانه بگویم، احساس می کنم کمی برای این سوال آماده نیستم. من اینجا هستم تا در مورد سینما قضاوت کنم و صحبت کنم».
پین در شروع جشنواره واکنش منفی زیادی دریافت نکرد، اما با نزدیک شدن به انتها جشنواره، با انبوهی از سوال های سیاسی از جانب روزنامه نگارانی مواجه گردید که از تصمیم هیأت داوران برای اعطای شیر طلایی به درام خانوادگی «پدر، مادر، خواهر، برادر» جیم جارموش به جای «صدای هند رجب» ساخته کوثر بن هنیه که در غزه اتفاق می افتد، خشمگین بودند. این فیلم که برنده شیر نقره ای شد، بعد از تشویق ایستاده ۲۲ دقیقه ای که طولانی ترین تشویق ایستاده این جشنواره است، به عنوان یکی از نامزدهای اصلی جایزه برتر جشنواره درنظر گرفته شد.
پین اظهار داشته بود: «به عنوان هیأت داوران، ما هر ۲ فیلم را به یک اندازه ارج می نهیم، هر کدام به علت خاص خود».
همان زمان روزنامه ایتالیایی Il Sole ۲۴ Ore او را به علت «عدم شجاعت در اعطای شیر طلا به غزه» مورد انتقاد قرار داد و این مساله به تیتر یک روزنامه بدل شد.
در حالی که سروصدای شکل گرفته در برلین تاتل را در آستانه اخراج توسط دولت آلمان (که تامین مالی ۴۰ درصد از این رویداد را برعهده دارد) قرار داد، باربرا از جنجال های سیاسی سال قبل در لیدو جان سالم به در برد. وی معتقد است: «این جشنواره، مانند همه رویدادهای دوسالانه، فضایی باز برای گفتگو و بحث بین هنرمندان و افراد خلاق است و تحت تأثیر سیاست قرار نمی گیرد».
جنجال بر سر هوش مصنوعی
احتمالاً امسال ونیز در بحث بر سر هوش مصنوعی با احساسات شدیدی مواجه خواهد بود، برای اینکه فیلمی را به نمایش می گذارد که کاملا با هوش مصنوعی ساخته شده است؛ «شجاع باشید» یک پرتره ۹۰ دقیقه ای از رنزو روسو بنیانگذار برند مد دیزل به کارگردانی فرانچسکو کاروتزینی است.
باربرا هنگام اعلام حضور این فیلم در جشنواره اظهار داشت: «می خواهم این فیلم را به عنوان دعوتی برای همه مطرح کنم تا در رابطه با این که چه طور هوش مصنوعی به عنوان یک ابزار می تواند امکانات خلاقانه جدیدی را برای فیلمسازان فراهم آورد، فکر کنند. نقش جشنواره های امروز این است که به مبحث بپردازند و فراتر از تعصباتی که به نظر می آید بر گفتگوها غالب است، عمل کنند».
با توجه به بحث های داغ پیرامون هوش مصنوعی، این یک جمله ساده اما تحریک آمیز است.
حرف آخر اینکه او عنوان کرد: هوش مصنوعی هست و به این دلیل مبارزه با آن، مبارزه با چیزی است که در نبرد با آن ما شکست خواهیم خورد. این جشنواره همین طور مستند ماسک ساخته الکس گیبنی را در برنامه دارد که تحقیقی عمیق است که به پشت پرده شخصیت عمومی ایلان ماسک می پردازد و همچون فیلم هایی است که در لیدو دکمه های داغ سیاسی را فشار خواهند داد.
کنت سندرسون مدیر توزیع کننده فیلم در آمریکا از این فیلم ۴ ساعته به عنوان فیلمی یاد کرده که از نظر نحوه ساخت و نحوه باز تعریف مبحث خود، خیلی مهیج است و حاوی افشاگری های واقعی است که مردم اساسا به آنها توجه خواهند کرد.
درام کمی نور ساخته کارگردان ایرانی علی عسگری در ارتباط با یک پزشک دستگیر شده در تهران و شهروند اسامه ساخته کارگردان فلسطینی احمد حسونا در ارتباط با عکاسی که تلاش دارد نقش های پدر و روزنامه نگار را هم زمان با ثبت حقیقت های دلخراش جنگ در غزه بازی کند، هم بالقوه سیاسی هستند.
بحران عمیق روسیه به شکل برجسته در چندین فیلم ونیز به نمایش گذاشته خواهد شد، یکی از آنها دوستان نامطلوب من: قسمت دوم - تبعید ساخته جولیا لوکتف است که روزنامه نگاران مستقل روسی را در ۱۳ کشور در صورتی که زندگی خویش را در تبعید الزامی می گذرانند، دنبال می کند. این فیلم که برنده شیر نقره ای شد، پس از تشویق ایستاده ۲۲ دقیقه ای که طولانی ترین تشویق ایستاده این جشنواره است، به عنوان یکی از نامزدهای اصلی جایزه برتر جشنواره دیده شد.
پین اعلام نموده بود: به عنوان هیات داوران، ما هر ۲ فیلم را به یک اندازه ارج می نهیم، هر کدام به سبب خاص خود.
همان زمان روزنامه ایتالیایی Il Sole ۲۴ Ore او را به سبب عدم شجاعت در اعطای شیر طلا به غزه مورد انتقاد قرار داد و این مسئله به تیتر یک روزنامه بدل شد.
در حالی که سروصدای شکل گرفته در برلین تاتل را در آستانه اخراج توسط دولت آلمان (که تأمین مالی ۴۰ درصد از این رویداد را برعهده دارد) قرار داد، باربرا از جنجال های سیاسی سال قبل در لیدو جان سالم به در برد.
منبع: لوازم ورزشی
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب